بازتابى بر تكامل موجود ميان شناختهاى دارد . مگر علم آينهء صافى براى آنچه واقع است نيست ، پس وجود اختلاف و تناقض ميان افراد بشر از كجا سرچشمه مىگيرد ؟ و اين همه نظرها و رأيهاى متباين با يكديگر چگونه پديد مىآيد ؟ و اين همه نظريه‌هايى كه بر اساسى استقرار ندارد از كجا فراهم مىشود ؟ آيا اين دليل بر دامنه‌دارى نادانى بشر نيست ، پس چرا بايد در برابر بصيرتهاى وحى براى رأى خود تعصب نشان دهد ؟ به گفته‌هاى آنان دربارهء خود وحى توجه كنيد . آنان نمىدانند چگونه كفر ورزيدن خويش را به اين حقيقتى كه نزديك است خود را به زور بر ايشان تحميل كند ، خوب و پسنديده جلوه‌گر سازند ! آنان را مىبينيم كه گاه مىگويند : او شاعر است ، و گاه مىگويند : نه بلكه ديوانه است ، و گاه او را تهمت زن و دروغگو مىخوانند . إِنَّكُمْ لَفِي قَوْلٍ مُخْتَلِفٍ « شما در گرفتار با يكديگر اختلاف داريد . » گفتند : مقصود آن است كه در قضيهء وحى يا حشر يا رسالت يا ولايت با يكديگر اختلاف دارند ، پس معنى آن مىشود كه : شما در برابر گفته ( وحى ) با يكديگر اختلاف داريد ، پس ايستار شما چگونه است ، آيا همچون ديگران كه به آن كفر ورزيده‌اند منكر آن مىشويد ، يا به همان گونه كه مؤمنان آن را پذيرفته‌اند به آن تسليم مىشويد ؟ [ 9 ] اين گفتهء تجسم يافتهء در وحى الاهى را حجتهاى رسايى سند مىشود ، و كسانى به آن كفر مىورزند كه گمراهيهاى شيطان آنان را از آن دور كرده است . يُؤْفَكُ عَنْهُ مَنْ أُفِكَ از آن منصرف مىشود و آن را دروغ مىشمارد و آن كه انصراف حاصل كرده است . / 21 امّا آن كس كه در معرض گمراه كنندگيهاى شيطانى قرار نگرفته ، و از دروغ و دجل و انواع تهمت بستن به دروغ او دور مانده ، از آن انصراف حاصل نمىكند ، بدان سبب كه حق است و شكى در آن وجود ندارد . [ 10 ] آن كه از حقيقت منصرف مىشود ، گرفتار پندارها و تصوّرها مىشود .